Is Mijn Pony

Gebruikersnaam

Wachtwoord

Volgende vragenuurtje is op zaterdag 26 mei om 19:00 uur t/m 20:00 uur! Gaat Harley dan het record verbreken van Winnylovers?

10 vragen aan... Stichting Manegepaarden Pensioenfonds

Kunt u iets over u zelf vertellen?

Carola Poot, geboren op 21 maart 1978, mijn hobby’s zijn, uiteraard de paarden, maar ook andere dieren ( mijn konijnen, vogels, hond, en katten en overige dieren die ik af en toe opvang als ik ze vindt of als ze mij vinden ) lezen, motorrijden, skiën, wandelen en dingen voor de stichting organiseren.

Vroeger hadden een aantal van mijn vriendinnen paarden, ik vond het altijd erg leuk om daar heen te gaan, en met de paarden bezig te zijn. Heb mijn ouders ook vaak gevraagd of ik op paardrijden mocht, maar omdat dat erg duur was kon dat niet, dus bleef ik lekker mee gaan met vriendinnen naar de boerderij of manege, zodat ik toch daar de paarden kon knuffelen en borstelen.

Tijdens een schoolkamp gingen we paardrijden in een manege, ik moest op een paard die ik niet onder controle had, en die ging dus steeds de verkeerde kant op, de instructrice werd boos op mij, omdat ik het paard niet wilde aanpakken, en riep dat ik nooit moest gaan paardrijden want dat werd toch nooit iets. Daarna dus mijn droom aan de kant gezet totdat mijn ex vriend een paardrijles had geregeld als verrassing. Dat ging wel goed, en ik was weer verkocht. Daarom volgde al snel een tweede, derde en zelfs vierde les totdat ik gewoon 2 x per week les had, ik was toen al 25, en moest dus alles nog leren, maar had er zoveel plezier in dat dat vanzelf ging.

Hoe zijn jullie op het idee gekomen om deze stichting op te zetten?

Dat is eigenlijk een heel triest verhaal, omdat ik elke week 2 x ging lessen had ik al snel een fijne band met Joost, mijn leerpaard, dit was een ong paard van 7 jaar, en dus in de bloei van zijn leven. Een verschrikkelijk lief en geduldig paard voor alle beginners. Toen ik op een avond op de manege kwam werd me verteld dat ik niet meer op Joost kon, hij had last van zijn benen door artrose en moest dus rusten. Daarom moest ik op Apollo, dat vond ik prima want dan reed ik op Apollo en daarna ging ik naar Joost, haalde hem uit stal om te borstelen en de nodige aandacht te geven.

Op een dag kwam ik op stal, en stond Joost niet meer in zijn stal, ik vroeg waar hij was, en toen vertelde iemand dat hij op de wei stond, ik dacht echt dat dat waar was, en dus legde ik elke keer als ik daar was een appel of wortel in zijn bak die hij dan zou vinden als hij 's avonds binnen kwam.

Na drie weken vroeg iemand mij wat ik toch elke keer deed, ik vertelde dat ik dat voor Joost deed, voor als hij binnen zou komen, en toen vertelde ze mij dat hij drie weken geleden al naar de slacht was gebracht. Ik was daar helemaal overstuur van, en realiseerde me toen dat dat met de meeste manegepaarden gebeurd, ze werken keihard, en als ze niet meer kunnen, dan worden ze opgeruimd alsof het machines zijn die kapot zijn. Toen heb ik besloten me te gaan inzetten voor deze dieren, want zij verdienen net als wij na een leven lang hard werken gewoon een pensioen. Vandaar het manegepaarden pensioenfonds. Joost heb ik helaas niet kunnen redden, maar het is wel een soort eerbetoon aan hem en alle andere manegepaarden en pony’s die zoveel mensen en kinderen zoveel plezier hebben gegeven.

Hoelang runnen jullie de stichting al en hoe zag de stichting er in het begin uit?

De stichting is opgericht in 2003, toen ben ik begonnen met het opzetten van een spaarpotje, ik ben onder andere langs de deuren gegaan om tulpen te verkopen, en heb diverse acties georganiseerd zodat we een potje hadden als het eerste paard zou worden aangemeld. In het begin was er dus helemaal niets. Omdat ik zelf ook gewoon in een rijtjeshuis woon, moest ik op zoek naar een plek bij mensen die open stonden voor mijn idee, en die een paar stallen zouden hebben voor de paarden die bij de stichting zouden komen. Dat heb ik gevonden bij mensen in Nispen. Toen Avanti ( het allereerste paard was bij ons met pensioen is gekomen ) dan ook op de manege weg mocht, is hij daarnaar toe verhuist. Dit heeft in diverse kranten gestaan, en is op de radio geweest, want het was het eerste manegepaard was naar een manegepaardenrusthuis mocht, heel bijzonder dus, want dat bestond toen nog niet, wel voor particuliere paarden maar voor manegepaarden was geen opvang, die gingen immers naar de slacht. Na de verhuizing van Avanti naar het rusthuis is het heel snel gegaan want we kregen heel veel reacties binnen, ook van andere maneges uit Nederland die ook paarden hadden die ze graag met pensioen wilden laten gaan. Gelukkig hadden de mensen waar de stichting eerst gehuisvest was veel plek, en konden ook deze paarden komen.

Na een paar jaar hebben we een andere plek gevonden voor de paarden en hebben we op een dag 13 paarden verhuist naar hun nieuwe onderkomen en daar staan ze nu nog steeds. Helaas woon ik zelf nog steeds in een rijtjeshuis, maar de paarden worden elke dag ontzettend goed verzorgd door de mensen die erbij wonen, zelf ga ik savonds na mijn werk, en in de weekenden zo veel mogelijk bij de paarden langs. Maar naast de paarden brengt een stichting natuurlijk ook heel veel administratie met zich mee, de website, de nieuwsbrieven, sponsoraanvragen etc het moet allemaal worden bijgehouden, en daar ben ik dan ook erg druk mee.

Zijn jullie afhankelijk van sponsors? En hoeveel sponsors zijn er nodig om de stichting te kunnen laten draaien?

Sponsoren en donateurs zijn ontzetten belangrijk voor ons, zonder deze mensen kunnen wij de paarden geen pensioen meer geven, we krijgen nl geen subsidie ofzo om alles te kunnen betalen.

Gelukkig kunnen we het zo regelen dat wanneer een manege een paard aanmeld, dat er binnen de manege wordt gezocht naar een groep mensen die willen meebetalen aan de oude dag van het paard. Dit kan bijvoorbeeld 2,50, 5,- , 10,- of nog meer zijn, dat mag iedereen zelf bepalen. Als er dan een groep mensen bij elkaar gezocht is die gezamenlijk het benodigde bedrag betalen elke maand dat volgt er een afscheidsfeestje, en mag het paard met pensioen. Hoeveel mensen we per paard nodig hebben, dat is afhankelijk wat de mensen willen bijdragen, het kan dus zijn dat we een groep van 80 mensen hebben die 2,50 per maand willen geven, maar ook bijvoorbeeld een groep van 20 mensen die elke maand 10,- geven. De kosten om een paard op te vangen inclusief stalling, weidegang, voer, hoefsmid, tandarts en dierenarts komt gemiddeld op 200,- per paard per maand. Dus om 17 paarden een fijne oude dag te kunnen geven hebben we behoorlijk wat donateurs nodig bij de stichting, en daar zijn we heel erg blij mee, anders zou het pensioenfonds niet kunnen bestaan.

Morgen er mensen op bezoek komen voor de paarden om ze te verzorgen en te poetsen?

Er komen nog regelmatig mensen langs die hun favoriete ex-manegepaard komen bezoeken, en eens extra komen verwennen. Daarbij hebben we ook wel eens een open dag of bijvoorbeeld een speciale picknick waarbij iedereen de paarden weer eens kan zien, dit zijn altijd erg gezellige dagen want iedereen is blij om zijn of haar lieveling weer eens te zien. De paarden hebben vaak helemaal geen erg in al die mensen, en denken alleen maar wat een drukte, laat me toch lekker eten joh.!! Verder komt er een vaste groep mensen om de paarden eens in de zoveel tijd een lekkere borstelbeurt te geven, zeker in het voorjaar vinden de paarden dat heerlijk, ze genieten dan met volle teugen van het borstelen, dan komen er soms zakken vol met wintervacht vanaf.

Als mensen willen langskomen vragen we wel altijd om even van te voren te bellen, zodat er altijd iemand aanwezig is die ze de weg kan wijzen.

Kunt u iets meer vertellen over hoe de paarden bij u terecht komen? Zijn het bijvoorbeeld allemaal manegepaarden? Nemen jullie bijvoorbeeld het paard over?

Vaak is het altijd iemand die heeft gehoord van onze stichting, of ons heeft gevonden via internet, en die vraagt dan meer informatie. Na de nodige mailtjes en telefoontjes heen en weer wordt er gekeken of er donateurs gevonden kunnen worden, en uiteindelijk komt het paard bij ons terecht. Meestal moet de manegehouden nog wel even worden overtuigt van het idee om een paard met pensioen te laten gaan, in plaats van naar de slacht, maar als dan blijkt dat er zoveel mensen zijn die er aan mee willen werken dan laat ook 9 van de 10 keer de eigenaar van de manege zich overtuigen. Bijna alle paarden zijn ex manegepaarden die bij ons staan, heel soms maken we een uitzondering, zoals bijvoorbeeld voor Rebecca, haar bazinnetje had een herseninfarct gehad, en kon niets meer, omdat dat het enige nog was wat ze had, en waar ze op reageerde heeft de familie ons gevraagd de zorg voor Rebecca op ons te nemen, zij betaalden zelf alle kosten. Voor deze speciale gevallen maken we dan ook wel een uitzondering, en helpen we graag mee.

Verder zijn het eigenlijk allemaal manegepaarden geweest, uit heel Nederland, ook hebben we nog eens een manegepaard uit Hongarije opgevangen, hij heette Muezzin, hij was onhandelbaar geworden op de manege waar hij werkte, toen werd hij in een donkere stal zonder eten en water gezet ( want dan zou hij het wel leren ) tot een Nederlandse meneer hem daar ontdekte en hem gelijk heeft meegenomen en hij uiteindelijk bij ons terecht kwam.

Een ander bijzonder paardje is Sjakie, een molenponie uit belgie, hij heeft vanaf zijn 4e tot aan zijn 30e in een draaimolen gelopen. Elke dag hetzelfde rondje, in een draaimolen. Inmiddels wordt er hard aan gewerkt om dit verboden te laten worden, maar er zijn nog altijd een aantal draaimolens in België en vooral in andere landen als Hongarije, etc waar dagelijks tientallen paarden in deze molens lopen. Ook voor Sjakie is hier een eind aan gekomen, en mag hij genieten van zijn rust.

Als de paarden bij ons komen, dan worden ze eigendom van de stichting, maar de oude eigenaren, en hun donateurs worden altijd op de hoogte gehouden over het wel en wee van het paard of de pony, en ze mogen natuurlijk altijd komen kijken.

Is er een pony die jullie echt speciaal vinden?

De paarden en ponies die bij ons staan zijn allemaal stuk voor stuk heel erg speciaal, ze hebben allemaal hun eigen persoonlijkheid, en karakter, maar soms zit er eentje tussen die net wat specialer is, zo hebben we bijvoorbeeld Vincent gehad, hij is inmiddels helaas overleden, maar dat was echt de knuffelbeer van de stichting, als die je aankeek, dan werd je haast verliefd op hem. Ook Lucky was een speciale pony, zij is 45 jaar geworden echt heel erg oud dus, maar altijd vrolijk, zelfs op de laatste dag heeft ze nog een soort van bejaarde paarden galopje gemaakt met haar grote vriend Mr Doon, helaas heeft zij s avonds een herseninfarct gehad waardoor we haar hebben moeten laten inslapen. Maar alle paarden en pony’s zijn zo ontzettend dankbaar, heel erg vriendelijk, terwijl ze het soms toch echt niet makkelijk hebben gehad met al die verschillende ruiters op hun rug. De een zacht, de ander hard en tegen hun beweging in, hobbelend op hun rug, trekkend aan het bit in hun mond, zwaaiend met de zweep, of prikkend met die sporen. Dat merk je dan ook wel als de paarden bij ons komen, de eerste weken zijn ze soms erg wantrouwend en sluiten zich een beetje af van de buitenwereld, maar als ze dan een tijdje tussen hun soortgenoten staan, zie je ze wel veranderen, krijgen ze weer plezier in hun leventje als paard, en genieten ze van hun oude dag.

De paarden blijven bij jullie totdat ze komen te overlijden, is het niet elke keer ontzettend moeilijk om afscheid te nemen?

Dat is het enige nadeel dat ik deze opvang ben begonnen, je weet natuurlijk dat voor alle dieren die je leert kennen via de stichting dit huis hun laatste huis is, bij ons zullen ze overlijden, en ik zal elke keer de persoon moeten zijn die de beslissing moet nemen als het zover is.

Gelukkig heb ik 2 mensen om me heen die me daarin bijstaan, en dat is de vrouw die de paarden dagelijks verzorgd, en onze vaste dierenarts. Het liefste wil je natuurlijk dat ze allemaal 100 worden, maar dan kan nu eenmaal niet.

Mijn doelstelling is om deze dieren een fijne oude dag te kunnen geven, als ze dan uiteindelijk na een paar jaar zo ziek worden, of echt oud dat ze niet meer kunnen, dan moet je hard zijn voor jezelf, en kijken wat het eerlijkste is voor het dier. Niet gaan lopen rekken als de situatie niet meer beter kan worden, je doet het dier er geen plezier meer mee.

Ik hou me dan altijd vast aan het idee dat als ze niet bij de stichting waren gekomen dat ze al jaren eerder bij de slacht waren beland, en dat elke dag bij de stichting voor alle paarden een cadeautje is geweest. Natuurlijk wordt het afscheid dan niet minder moeilijk, en lopen de tranen over mijn wangen als ze op hun vertrouwde plekje worden ingeslapen, maar daar schaam ik me niet voor. Uiteindelijk komt er altijd weer een moment dat je kunt glimlachen als je terug denkt aan alle herinneringen die je hebt, zoals nu ik dit schrijf.

Het lijkt me een behoorlijk verantwoordelijke taak en een dagtaak om de paarden te verzorgen. Hoe zie een dag eruit voor u en de paarden?

Voor mijzelf omdat ik naast de stichting nog een fulltime baan heb, begint dat gewoon met een normale werkdag, 's avonds kom ik thuis, en ga naar de paarden of doe de administratie.

Voor de mensen die bij de stallen wonen begint dat met een ochtend ronde voeren, daarna gaan de paarden naar buiten, en worden de stallen uitgemest. In de zomer blijven de paarden de hele dag en indien mogelijk zelfs de nachten buiten, en in de winter of op koude regenachtige dagen worden de paarden na een paar uur weer binnen gehaald, waar een schone stal, en een berg ruwvoer op ze wacht. Einde van de dag krijgen ze weer brokken, en 's avonds weer hooi, zodat ze eigenlijk heel de dag wat te knabbelen hebben.

Als de paarden ziek zijn, krijgen ze ook de nodige medicijnen, of andere verzorging, en zo houden we tevreden paarden.

Sommige paarden zijn al behoorlijk op leeftijd en dan komt er misschien ook wel extra medische verzorging bij. Hoe doen jullie dat?

Onze tandarts komt altijd in November alle paarden nakijken, en dan worden eventuele haken, of lossen tanden verwijderd, er wordt het een en ander bijgevijld, zodat ze het voer wat makkelijker kunnen opnemen. Onze hoefsmid komt om de paar weken even langs, en kijkt welke hoeven gekapt moeten worden, en houdt verder de gezondheid van de hoeven in de gaten. Sjakie de molenponie bijvoorbeeld krijgt een speciale behandeling, daar is nog nooit een hoefsmid bij geweest, en toen hij bij ons kwam liep hij dat ook erg kreupel, omdat zijn hoeven naar boven groeiden, zijn tenen wezen dus naar boven, terwijl hij vanachter op zijn hakken liep. Onze hoefsmid haalt elke keer voorzichtig een stukje van zijn hoefjes af, en de bedoeling is dat over een jaar Sjakie weer enigszins normaal kan lopen zonder al te veel pijn. En natuurlijk de vaste dierenarts, zij staat altijd voor ons klaar, en als het nodig is hoeven we maar te bellen, en dan komt ze langs. Vaak weet ze de paarden er dan ook met goed gevolg doorheen te trekken, maar helaas komt het ook wel eens voor dat ook zij de moed moet opgeven, en dan staat zij ons bij als we afscheid moeten nemen van het paard.

In de zomer komt er altijd iemand langs die de paarden masseert, en behandeld als er eventueel wat spieren niet zo lekker zitten, dan zie je de paarden echt ontspannen. Pure verwennerij dus voor onze oudjes die al deze speciale behandelingen meer dan hebben verdiend.

Hoe ziet de stichting eruit over 10 jaar?

Ik hoop dat we dan net zo groot zijn als bijvoorbeeld het wereld natuurfonds, dat nog meer maneges de weg kunnen vinden naar de stichting, en dat het vanzelfsprekender is geworden dat deze paarden gewoon een pensioen krijgen na een leven lang hard werken.

Dit kan alleen als we daar met zijn allen aan gaan werken, de paarden kunnen het zelf niet zeggen, laten wij het dan samen voor ze doen. ( geef ze een stem )


Algemeen	Fun	Helpdesk	Zoeken
Over ons	Pony van de maand	Teams	Websites A - Z
Huisregels	Pony van het Jaar	FAQ	Ranglijst hoefjes
Voor ouders	Prijsvragen	Agenda	Overzichten
Links	Miniplaatjes	Bewerken	Wie is er online?
Vragenrubriek	Spelletjes		Zoeken in pagina's
Plukkie	Kleurplaten
Forum	Blogs
Gastenboek
Door de jaren heen...
Belangrijke adressen

Adverteren | Disclaimer

Volg ons
ook via